logo_kanoon


حركت به سمت عبور از نظامی گری و جنگ
گفتمان زنان برنده جايزه صلح نوبل
يکشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۲ - ۰۹ ژوين ۲۰۱۳

zanan.jpg
"حركت به سمت عبور از نظامي گري و جنگ" عنوان پنجمين كنفرانس موسسه "انجمن زنان نوبليست" است كه پيشنهادها و تجربه هاي زنان در ساختن جهان بدون خشونت و راه حلهاي پيشنهادي آنان را براي دوري گزيني از جنگ، به بحث گذاشته است.
به گزارش مرکز حامیان حقوق بشر،اين كنفرانس كه در روزهاي ٢٨ تا ٣٠ ماه مي ٢٠١٣، در شهر بلفاست در ايرلند شمالي برگزار شد، در دو روز نخست خود سخنراني شش زن برنده جايزه صلح را به همراه داشت كه در نخستين روز، ضمن خير مقدم به مهمانان بر لزوم دخالت زنان نسبت به افزايش خشونت و جنگ در دنيا پافشاري كردند.

مريد ماگوار: خارجي ها بر طبل جنگ در سوريه مي كوبند

مريد ماگوار، نوبليست ايرلندي و نخستين زن برنده نوبل صلح كه اخيرا با رفتن به لبنان، فلسطين ، اسرائيل و سوريه تلاش كرده است كه براي كاهش جنگ افروزي در اين منطقه تلاش كند، در سه نشست جداگانه در اين كنفرانس بر لزوم غالب شدن گفتمان صلح در خاورميانه، به جاي ادامه جنگ افروزي تاكيد كرد.
او گفت كه با افراد زيادي در اين منطقه به ويژه در مورد وضعيت سوريه صحبت كرده است. به گفته مريد، دولتهاي خارجي از جمله اردن، تركيه و لبنان، بر طبل جنگ سوريه مي كوبند. درحالي كه تجربه گفت و گوي وي در تماس با افراد مختلفي در سوريه، در هر دوسوي ماجرا نشان مي دهد كه مردم از افزايش خشونت نگرانند و به دنبال راه حل هاي مصالحه آميز مي گردند.

ريگوبرتا منچو نوبليست گواتمالايي از تجربه مبارزات زنان براي رسيدن به حقوقشان در گواتمالا سخن گفت و تاكيد كرد كه كساني مثل مارتين لوتركينگ، نلسون ماندلا و گاندي همواره سرمشق و الگوي او و زنان صلح طلب در گواتمالا بوده اند. او گفت ما تلاش كرده ايم كه براي پايان دادن به نسل كشي و خشونت، از طريق دادگاه هاي بين المللي جنايت عليه بشريت، بر ضد ستم و نابرابري مبارزه كنيم. و مهمترين مبارزه ما با شكنجه، نسل كشي و تروريسم دولتي است. او همچنان به نقش جودي ويليامز نوبليست امريكايي در كمك به كاهش خشونت عليه زنان در گواتمالا اشاره كرد.

به باور ريگوبرتا براي پايان دادن به خشونت، مهم دستيابي به عدالت است نه عفو عمومي. او مي گويد بخشش عمومي خشونتگران، عدالت نيست و پايان خشونت هم نخواهد بود. ما به دادگاه هاي عادلانه نيازمنديم.

جودي ويليامز : كشور من متجاوزترين كشور دنياست

برنده امريكايي نوبل صلح، سخنانش را با اين جمله شروع مي كند كه: ” من از كشوري مي آيم كه بيشترين تجاوز نظامي در دنيا را دارد.” و ادامه مي دهد كه مبارزه با نظامي گري چيز جديدي نيست. و اينطور نيست كه بگوييم كه خشونت هست و كاريش هم نمي شود كرد.
ما نبايد به جنگ اعتبار بدهيم. مثلا در كتاب جنگ كثيف، نويسنده درباره جنگ دائمي امريكا حرف مي زند و منظورش جنگ عليه تروريسم است. درحالي كه اين توجيه كردن جنگ است.
هاليوود هم در اعتبار دادن به جنگ، نقش موثري دارد. ما بايد بپرسيم كه مالياتهاي ما صرف چه كاري مي شود? پنتاگون هزينه مي كند كه اين فيلمها طبيعي تر ساخته شوند? ما در كشورمان به جنگ اعتياد داريم. تاريخ ما به جنگ عادت دارد. ما بايد اين زيبايي را از جنگ بگيريم.
جودي مي گويد كه خشونت امري اختياري است. خشونت را توجيه نكنيم. مردم بايد با چهره واقعي جنگ كه درد و كثيفي و مرض و اسهال و استفراغ است روبه رو شوند. زيرا ديگران به آنها چهره ديگري از جنگ را نشان مي دهند. جنگ زيبا نيست و اين چهره واقعي بايد نشان داده شود. منبع جنگ پول و قدرت است نه دين و مذهب. جنگ براي پول بيشتر است و براي همين بايد جلويش را گرفت.
او با اشاره به اينكه كار براي صلح پايدار كاري جدي، سخت و هر روزه را مي طلبد، ادامه مي دهد : براي من شعرهاي مسخره در مورد صلح نفرستيد! با “آواز كومبايا” خواندن، صلح به دست نمي آيد، كار لازم است؛ آنهم سخت و مستمر. كشور من ٧١١ ميليارد دلار براي نظامي گري گذاشته است و بيشتر از همه دنيا براي جنگ خرج مي كند. و همه اينها به اسم تامين امنيت ملي است. درحالي كه در قبل آن، مردم كشته مي شوند. اين است كه من مي گويم اين پول چرا به جاي اينكه صرف امنيت ملي شود، صرف امنيت خود افراد نمي شود؟

شيرين عبادي: به عنوان يك ايراني از مردم سوريه پوزش مي خواهم

شيرين عبادي نوبليست ايراني نيز با شركت در نشستهاي مختلف اين كنفرانس، بر مسائل مختلفي از جمله حمايت دولت ايران از نظامي گري پرخشونت بشار اسد عليه مردم سوريه سخن گفت.
به گفته شيرين عبادي خشونت، ويروسي مسري است. وقتي پدري خشونت مي ورزد، فرزندان او نيز خشونت را مي آموزند. به همين ترتيب، وقتي حكومتي خشونت مي ورزد، اين رفتار در جامعه نيز ترويج مي شود. او براي نمونه به اعدامهاي ايران اشاره كرد كه در ملا عام و فضاهاي عمومي و مقابل ديدگان مردم صورت مي گيرد و خودش عاملي براي عادت كردن به خشونت و نيز آموختن آن مي شود.
وي همچنين با ابراز تاسف از اينكه با وجود يك ميليون كودك فقيري كه در ايران به خاطر فقر، از تحصيل محروم مي شوند، گفت : ثروتهاي كشور من به جاي اينكه صرف مدرسه سازي و بيمارستان سازي و رفاه عمومي شود، صرف نظامي گري مي شود. حكومت ايران از ديكتاتور سوريه با ارسال نيرو و تسليحات نظامي حمايت مي كند. و از اينرو من، به عنوان يك ايراني مي خواهم به مردم سوريه بگويم كه ما مردم ايران خشونت و نظامي گري دولت ايران در سوريه را تاييد نمي كنيم. ما مي خواهيم كه مردم سوريه ما را در كنار خود و ضد ديكتاتور بدانند و به آنها مي گوييم از اينكه دولتمردان كشورمان در كنار ديكتاتور سوريه به آنها ظلم مي كند، شرمنده ايم و از آنها پوزش مي خواهيم.

ليما گبووي، نوبليست ليبريايي ؛ صلح را زنان به ليبريا دادند

ليما گبووي نوبليست ليبريايي سخنانش را با خاطره نخستين تجربه هاي خشونت جنسي اش در نوجواني شروع كرد و گفت : در شرايط جنگ، خشونت براي همه طبيعي مي شود. وقتي سربازان همه جا پراكنده اند، تجاوز جنسي به دختران و زنان، امري اجتناب ناپذير است. ما اين تجربه را از سرگذرانده ايم. و وقتي ديديم مردان فقط به ادامه ديوانه وار جنگ فكر مي كنند، گروه هاي زنان صلح طلب را تشكيل داديم و شروع كرديم به مبارزه مدني. خواسته ما توقف جنگ داخلي ليبريا و ايجاد صلح بين گروه هايي بود كه سالها تجربه جنگ و خونريزي داشتند. كه اين حركت ما در ابتدا جدي گرفته نمي شد. اما سماجت ما و تاثيرگذاري بر مردم و پيوستن تعداد زيادي از زنان به اين نهضت، در نهايت سران جنگ طلب ليبريايي را وادار به آتش بس كرد.
او همچنان به صلح بين گروه مسلمان و مسيحي در ليبريا اشاره كرد كه زنان پيشگام اين رابطه بودند.
ليما همچنين از تاثيرات اجتماعي قدرت زنان در زندگي مردم حرف مي زند و به طور مثال به تامين آب آشاميدني كه يك مشكل جدي در برخي نقاط ليبرياست، اشاره مي كند. او همچنين بر اين باور است كه براي كاهش خشونت جنسي ، گروه هاي مذهبي را وادار به دخالت در اين موارد كرد و آنها را وادار كرد كه صلح را موضوع كارشان قرار دهند.

توكل كرمان؛ بهار عربي گفتمان تروريسم را در دنيا تغيير داد

توكل كرمان، برنده يمني و جوانترين نوبليست صلح، در دو روز نخست كنفرانس، به ايراد سخناني در مورد تغييرات دموكراسي خواهانه مسالمت آميز در شمال افريقا و خاورميانه و نقش زنان در اين تغييرات پرداخت.
او يكي از مهمترين دستاوردهاي بهار عربي را تغيير نگاه دنيا به كشورش مي داند و مي گويد: بودن در كشوري كه اسامه بن لادن در آن سكونت داشت، كافي بود كه در همه جاي دنيا تو را به چشم يك تروريست بنگرند. اما ما در انقلاب مسالمت آميز بي خشونتمان دنيا را وادار كرديم كه به ما با ديده احترام نگاه كند. ما با دست خالي و با شعرها و ترانه هايمان به خيابانها رفتيم. حتا مردم اوايل به ما زنان، ديوانه مي گفتند. چون روبه روي ما ارتش تا بن دندان مسلح بود. اما ما ادامه داديم. چون دموكراسي روياي ما بود.
توكل ادامه مي دهد: خواهران من، به شما بگويم كه تا دموكراسي و صلح رويايمان نشود، نمي توانيم به آن دست يابيم. اين تجربه ما در يمن، تونس و مصر بوده است و اميدواريم در سوريه هم اين اتفاق هرچه زودتر رخ بدهد.
به گفته خانم توكل كرمان كه تجربه حضور در كمپ بناهندگان سوري را داشته است، ديكتاتور سوريه فرصت براي تغيير را از دست داده است. او مي گويد : او وقت كافي داشته است و به جاي حركت به سمت صلح و شنيدن خواسته هاي مردمش، هفتاد هزار كشته و ٦/٥ ميليون پناهنده و آواره به جا گذاشته است. ٥٠ هزار زن ناپديد شده اند. اين نتيجه رفتار يك ديكتاتور است و حالا در سوريه جواناني هستند كه فقط خواهان رفتن او از قدرت و اجراي عدالت هستند.

در پايان سخنراني توكل كرمان، گفت و گوي كوتاهي بين او شيرين عبادي صورت گرفت. عبادي با اشاره به اينكه مردم نمي توانند تا هميشه به كشته شدن تن بدهند، گفت: بر اساس تجربه شما وقتي ديكتاتور حاضر به كوتاه آمدن و كنار كشيدن از قدرت نيست، چگونه مي شود هم از جنگ داخلي جلوگيري كرد و هم به حرف و خواسته مردم گوش داد؟
توكل كرمان در پاسخ به اين سوال گفت : من يك انقلابي مسالمت جو و صلح طلب بوده ام و هميشه تعهد داشتم كه انقلاب ما به سمت خشونت منحرف نشود. ما حتا يك نفر را نكشتيم. به دفتر هيچ حزبي حمله نكرديم. اما امروز ما نمي توانيم به مردم سوريه بگوييم از خودتان دفاع نكنيد. ارتش هم كه از مردم دفاع نمي كند. درحالي كه شش ماه اول مبارزه مسالمت آميز مردم سوريه عليه حكومت بشار اسد، هيچ يك از دولتي ها كشته نشده بود. با اين وجود اسد مردم معترض را تروريست خطاب مي كرد. دنيا هم فقط كشتار مردم سوريه را نماشا كرد. مردم ديدند جلوي چشمشان بچه هايشان كشته مي شوند و به زندان مي روند.
بنابراين من نمي توانم براي اينكه جايزه صلح گرفته ام، نگويم مردم حق دفاع از خود دارند.
در اين كنفرانس همچنين پانلهايي با موضوعات ” پروسه صلح در ايرلند شمالي”، “رهبري جنبش صلح، عدالت و برابري”، ” پاسخگويي خواهي و قطب نماي اخلاقي”و ” يك جهان بدون كشتن” برگزار شد.
همچنين فعالان حقوق زنان، كنشگران صلح و فعالان ضد خشونت و جنگ در وركشاپهايي تجربه هايشان را باهم در ميان گذاشتند. از جمله اين تجربه ها مي توان به ” روند كمپين سازي براي صلح”، ” همگرايي براي دنياي بدون انرژي هسته اي”، تجربه خشونت جنسي در ميدان التحرير مصر”، ” برابري جنسيتي در سودان”، ” روش كار كمپين يك ميليون امضا در ايران”، ” كار براي صلح در جنگ و انتخابات” و ” امنيت سازي براي زنان مدافع حقوق بشر” اشاره كرد.
در آخرين جلسه اين كنفرانس همه شركت كنندگان دقايقي فرصت يافتند تا از دستاورد و برداشتشان از اين كنفرانس سخن بگويند و متعهد شوند كه از اين انرژي در راه حركت به سمت صلح و دنياي بهتر استفاده كنند.
كنفرانس “حركت به سمت عبور از نظامي گري و جنگ” ، روز پنج شنبه سي ام ماه مي به كار خود پايان داد و در آخرين برنامه اين كنفرانس، شركت كنندگان در كشتي صلح سوار شدند و ساعاتي را در كنار هم بر كشتي گذراندند.


send page email page     print version print


                   


کانون مدافعان حقوق بشر
عضو فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر